Andrzej Nardelli - wybitny aktor dramatyczny. Mysłowiczanie znani i mniej znani (cz. 36)

Urodził się 7 kwietnia 1947 r. w Mysłowicach. Jego ojcem był Walerian, matką Stefania z domu Jasińska. Ojciec pochodził z Włoch. Ślub wzięli w 1938 r. w Rzymie.

Mieszkali w Mysłowicach przy ul. Wojska Polskiego 15. Mieli siedmioro dzieci - trzy córki i czterech synów. Trzecim w kolejności był Andrzej. Uczęszczał do Szkoły Podstawowej nr 5. W latach 1960-1964 kontynuował naukę w Liceum Ogólnokształcącym nr 1 i równocześnie w szkole muzycznej w Katowicach. W 1962 r. zmarł w wieku 50 lat Walerian – ojciec Andrzeja. Był to cios dla wielodzietnej rodziny.

Andrzej wykazywał od najmłodszych lat uzdolnienia artystyczne. Interesował się sztuką. Oglądał namiętnie filmy, zwiedzał muzea i galerie. Etatowo deklamował wiersze na akademiach szkolnych. Miał opinię ucznia zdyscyplinowanego, pomimo artystycznej duszy. Był lubiany przez kolegów i koleżanki.

Jego talent szlifowała Zofia Truszkowska - aktorka katowickich scen artystycznych. Zofia przygotowywała Andrzeja do egzaminów do Wyższej Szkoły Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Udało mu się dostać. Nauka na tym etapie zajęła mu cztery lata (1964-1968). W tym okresie studiowali tam m.in. Maciej Englert, Piotr Fronczewski, Andrzej Seweryn. Początkowo Andrzej Nardelli pozostawał w ich cieniu.

Po ukończeniu studiów rozpoczął błyskotliwą karierę aktorską. Talent Andrzeja rozwijał się pod kierunkiem jego wuja Zdzisława Nardellego. Zdzisław był reżyserem Teatru Polskiego Radia i Telewizji. Reżyserował popularną audycję ,,Matysiakowie”. Andrzej użyczał też głosu do innych słuchowisk radiowych. Następnie dostał angaż do Teatru Narodowego w Warszawie. Grał u słynnego reżysera Adama Hanuszkiewicza. Zadebiutował w roli Orcia w ,,Nie-Boskiej Komedii”. W ciągu czterech lat grał w wielu wymagających rolach: ,,Becket albo honor Boga”, ,,Śluby Panieńskie”, ,,Hamlet”, ,,Opera za trzy grosze”, „Beniowski”, „Faust” i „Kordian”. Według Hanuszkiewicza, rola Kordiana w wykonaniu Nardellego była szczytowym osiągnięciem jego teatru.

Po 1969 r. proponowano mu role filmowe. Debiutował w filmie,,Matura”. Grał też w ,,Nie lubię poniedziałku” i „Szklana kula”. 11 czerwca 1972 r. Andrzej wypoczywał w domku letniskowym należącym do jego wuja Zdzisława Nardellego. Było to w miejscowości Stare Orzechowo. Dla ochłody postanowił popływać. Kilka chwil po wejściu do wody, porwała go wzmożona fala, która powstała nagle na skutek otwarcia śluzy na rzece Narew. Zrobiono to bez ostrzeżenia.

Uroczystość pogrzebowa odbyła się w Mysłowicach. Uczestniczył w niej m.in. Daniel Olbrychski. Przyjechało szereg znanych aktorów i reżyserów polskiego teatru, kina i telewizji. Pogrzeb stał się wielka manifestacją młodzieży i nauczycieli liceum ogólnokształcącego. Trumnę złożono na cmentarzu przy ul. Mikołowskiej. Z płyty nagrobnej wznoszą się w górę dwa skrzydła wykute z białego i marmuru, jako symbole wzlotu do krainy piękna. Umieszczono łaciński cytat ,,Ars Tua Viva” (Sztuka twoim życiem).

Od 1999 r. przyznawana jest Nagroda im. Andrzeja Nardellego przez Sekcję Krytyków Teatralnych Związku Artystów Scen Polskich za najlepszy debiut aktorski na scenach polskich teatrów dramatycznych. W punkcie 2. regulaminu jest zapis: Imię, które zostało nadane tej Nagrodzie wynika z pozycji, jaką Andrzej Nardelli osiągnął jako bardzo młody aktor. Jego wspaniałą karierę przerwała, niestety, przedwczesna śmierć. Andrzej Nardelli posiada należne mu miejsce w historii teatru polskiego.

W 2004 r. Magda Umer (prywatnie partnerka Andrzeja) wyreżyserowała film dokumentalny pt. ,,Wspomnienia o Andrzeju Nardellim”: w którym zaprezentowała kunszt jego aktorski. W 2004 r. mysłowicki Klub Filmowy ,,Trójkąt” przyjął imię Andrzeja Nardellego.

DF