Paweł Zingler – mistrz szewski. Mysłowiczanie znani i mniej znani cz. 34

Urodził się 26 lipca 1904 r. Uczęszczał do szkoły powszechnej w Mysłowicach. Początkowo przyuczał się do zawodu ślusarza. W siedemnastym roku życia zdecydował się zostać szewcem. Dyplom czeladnika uzyskał w mysłowickiej pracowni szewskiej Karola Poralii. Paweł Zingler miał wówczas 19 lat.

W 1924 r. uzyskał uprawnienia starszego czeladnika w dziedzinie obuwia sportowego. Egzamin na mistrza obuwniczego zdawał przed Izbą Rzemieślniczą w Katowicach. Dnia 1 lutego 1928 r. otworzył pracownię obuwniczą przy ulicy Bytomskiej 2. Należała do czołowych w mieście. Przez wiele wykonywał bardzo wysokiej jakości obuwie. Konkurowało ono z przedsiębiorstwami produkującymi seryjnie ten asortyment. Do Zinglera spływały zamówienia na buty oficerskie dla wojska, policji i straży pożarnej. Na buty oficerskie Zingler udzielał pięć lat gwarancji. W swojej pracowni udało mu się wytworzyć klej własnego pomysłu, z celuloidu i acetonu, dla którego zastrzegł nazwę ,,Ago”. Kupowali go inni szewcy w sąsiednich miejscowościach. Stosował go do wyrobów meblarskich Marcin Robak, właściciel fabryki mebli w Mysłowicach.

W 1927 r. Paweł Zingler został skarbnikiem zarządu koła Polskiego Związku Samodzielnych Rzemieślników i Przemysłowców w miejscu. Związek ten założył wspomniany Marcin Robak, który był jego prezesem. Działali w nim również: Bernard Kozak, Leopold Pełka, Alojzy Golasowski, Paweł Walczuch, Antoni Rulczyński, Teofil Palusiński, Stanisław Maciejewski, Wilhelm Knapik, Jan Polak, Fr. Mucha i Walter Kozak.

P. Zingler był działaczem samorządu rzemieślniczego województwa śląskiego oraz członkiem Zarządu Cechu Rzemiosł Skórzanych w Katowicach. W 1929 r. wstąpił do Polskiego Związku Samodzielnych Rzemieślników na Śląsku, w którym do 1939 r. pełnił funkcję skarbnika, potem prezesa. W 1936 r. Paweł Zingler został przewodniczącym Komisji Czeladniczej i Mistrzowskiej przy katowickiej Izbie Rzemieślniczej. Dnia 26 marca 1938 r. został odznaczony Krzyżem Zasługi nadanym przez władze państwowe. Zingler był wieloletnim członkiem Ochotniczej Straż Pożarnej. Do wybuchu II wojny światowej był czynny jako nauczyciel w miejscowej Szkole Zawodowej. Egzaminował kolejne pokolenia szewców. We własnej pracowni przy ul. Bytomskiej kształcił praktykantów. Łącznie zdobyło kwalifikacje pod jego nadzorem 32 szewców.

W okresie okupacji był prześladowany przez Niemców. Powodem było zaangażowanie w działalność polskich stowarzyszeń. Zabroniono mu prowadzenia warsztatu. Do ostatnich dni wojny groziło mu osadzenie w obozie koncentracyjnym. Po zakończeniu wojny udzielał się jako przewodniczący Komisji Czeladniczej i Mistrzowskiej Cechu Szewskiego. W latach 1945-1956 Komisja przeprowadziła 650 egzaminów na mistrzów i czeladników. Paweł Zingler dostąpił godności starszego cechmistrza Cechu Rzemiosł w Katowicach. Było to znaczące osiągnięcie.

Za całokształt działalności został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem im. Kilińskiego, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, co zbiegło się z 60-leciem Izby Rzemieślniczej w Katowicach. Ponadto wyróżniono go Złotą Odznaką Zasłużonego dla województwa katowickiego.

Na początku lat 90. XX w. produkcja seryjna i import obuwia zdominowały rynek obuwniczy w Polsce. Małe pracownie nie miały racji bytu. Tylko niektóre przetrwały następne lata, większość ukierunkowała się na naprawę.

Przodkowie Zinglera wymieniani są od 1811 r. Parli się hodowlą rogacizny, następnie kowalstwem. W kolejnych latach zajmowali się usługami szewskimi. Pośród jego najbliższej rodziny odnaleźć można braci Józefa i Edwarda Schmidt. Józef był wielokrotnym rekordzistą Polski, mistrzem świata i mistrzem olimpijskim w Rzymie i Tokio w konkurencji trójskok. Paweł Zingler zmarł 16 października 1996 r. Spoczywa na starym cmentarzu w Mysłowicach .

Dariusz Falecki