Piłkarz i trener Jan Rudnow. Mysłowiczanie znani i mniej znani (cz. 41/1)

Urodził się 2 kwietnia 1947 r. w Katowicach w rodzinie pracownika zakładowej straży pożarnej kopalni „Mysłowice” Józefa Rudnowa i Elżbiety z domu Maroń. Edukację szkolną Jan rozpoczął w 1954 r. w Szkole Podstawowej nr 4 w dzielnicy Piasek.

Po jej ukończeniu w 1961 r. kontynuował naukę w Liceum Ogólnokształcącym im. Tadeusza Kościuszki w Mysłowicach. Egzamin maturalny złożył w 1965 r. i uzyskał świadectwo dojrzałości. Już w szkole podstawowej wykazywał duże zainteresowanie sportem, który z czasem stał się pasją życia oraz drogowskazem na dalsze lata. Szczególny talent wykazywał w piłce nożnej i lekkiej atletyce. W 1958 r. zapisał się do KS Lechia 06 Mysłowice, w którym rozpoczął występy w drużynie piłkarskiej trampkarzy, by w wkrótce awansować do drużyny juniorów.

W wieku zaledwie 15 lat zadebiutował w silnej wówczas drużyny seniorów, grając w składzie z takimi zawodnikami, jak Bara, Ceglarek, Grabski, Kaszyca, Konieczko, Kuźnik, Kula, Matusiak, Mżyk, Oszek, Palucha, Pelka, Powaga, Reis, Seidel, Stachoń i Szyndler. Jednocześnie z dużym powodzeniem uprawiał lekkoatletykę w Międzyszkolnym Klubie Sportowym a następnie w KS Górnik 09 Mysłowice, specjalizując się w skoku wzwyż.

W 1963 r. startował w Mistrzostwach Polski Młodzików w Lekkiej Atletyce w Zielonej Górze. Z wynikiem 186 cm i zajął zaszczytne trzecie miejsce w kategorii młodzików. W roku następnym na kolejnych Mistrzostwach Polski zajął w kategorii juniorów dziesiąte miejsce z wynikiem 190 cm. W tych zawodach startowały w sprintach późniejsze rekordzistki Irena Kirschenstein i Ewa Kłobukowska. Życiowy skok Rudnowa wynosił 191 cm i jest rekordem Mysłowic.

Utalentowanym juniorem z Mysłowic zainteresował się słynny Ruch Chorzów. W wyniku porozumienia kierownictwo Lechii 06 przekazało Jana Rudnowa do drużyny chorzowskiej. W ten sposób w 1965 r. stał się zawodnikiem drużyny juniorów KS Ruch. Kariera piłkarska Rudnowa była błyskawiczna. Już w pierwszym roku gry w nowym klubie zdobył Mistrzostwo Polski Juniorów. Jako wyróżniający się junior awansował do drużyny seniorów oraz występował na pozycji prawego obrońcy obok znanych zawodników, etatowych reprezentantów Polski, jak: Bem, Bula, Faber, Herman, Maszczyk, Nieroba, Ostafiński, Piechniczek i Wyrobek. Debiut w I lidze przypadł na mecz z Górnikiem Zabrze. W 1966 r. w składzie drużyny Ruchu zdobył tytuł Mistrza Polski Seniorów oraz w 1968 r. występował w przegranym meczu finałowym o Puchar Polski z Górnikiem Zabrze. W drużynie Ruchu grał w latach 1965-1973 i 1975-1977 oraz rozegrał 105 meczów ligowych, a także wiele meczów o Puchar Polski, Puchar Miast Targowych i o Puchar Intertoto. Już w 1967 r. na Rudnowa uwagę zwrócili selekcjonerzy reprezentacji Polski.

W latach 1967-1968 uczestniczył w pięciu meczach młodzieżowej reprezentacji Polski. W 1968 r. rozegrał trzy mecze olimpijskiej drużynie reprezentacyjnej, kierowanej przez legendarnego trenera Kazimierza Górskiego. Szczytem w karierze piłkarskiej Rudnowa było powołanie przez trenera Ryszarda Koncewicza do reprezentowania barw Polski. W 1968 r. wystąpił w oficjalnym meczu międzypaństwowym z Irlandią na Stadionie Śląskim, wygranym 1:0 dzięki bramce zdobytej przez Lubańskiego. W drużynie reprezentacyjnej miał zaszczy występowania z Dejną, Lubańskim, Tomaszewskim, Gorgoniem, Musiałem, Oślizłą, Floreńskim i Blautem.

Dariusz Falecki