Skarbnik koże dać pozôr. legendy i podania z terenu Mysłowic i okolic

Na Jônowie było dwóch kamratôw. Kamraciyli się uode szkoły. Jeszcze za bajtla lotali grać we fusbal, palanta abo w klipa! A jedyn ś`nich poradziył tako szczylać z kluca, jako żodyn! Uoba dwa grali, uoba wyprowiali rostômajte bozny, uoba tysz pochali. Jak jusz było tego za tela, to rechtôr broł korbac a proł jich wiela wlazło! A potym w dôma były poprawiny. Tôż jejich uojcowie brali poski a tysz jich prali za to, że jym gańba przed ludziami robiôm. Bo przeca rechtôr môg se pomyśleć, że chopcy niy sôm wychowani jak sie noleżało!

Ale myślicie, że to cosik dowało? Katać! Dyć chopcy, jak ino uciykli na plac, nazot pochali. A wszyjscy na nich przezywali wiela wlazło!

Ale chopcy rôśli a pokôńcyli szkoły. To co mieli robić? Uojcowie jich posłali na gruba. Przeca bozny se idzie robić, ale żyć z cegosik tysz trza. I tak uoba kamraty zacli robić na grubie. I jak sie tak naprowda fes urobiyli, to i gupot sie jym uodechciało i przestali pochać!

I tak ros robili we dwôch na jednyj ścianie. I kopiôm te wôngle i kopiôm. Uoros prziszeł ku niym sztajger. Pozdrowiył jych piyknie:

- Szczyńś Boże!

A uôni mu tysz uodpedzieli, jak sie noleżało:

- Szczyńś Boże!

I tak sztajger zacôn zaglôndać na cało ściana. Klupie kilofkym po sztômplach, zaglôndo w kożdo dziyra. Uoros sie uodzywo do kamratôw:

- Chopy, wy se dejcie pozôr, coby sie wôm nic niy przitrefiyło.

I se poszeł. A chopy zacli zaś robić. Ale tak myśleli, co tysz jym chcioł tyn sztajger pedzieć i w kôńcu jedyn ś`nich pedzioł:

- Mje sie to cosik niy widzi. Pôć, bierymy nocynie i idymy stamtônd fôrt! Do pochylnie.

Tyn drugi mu tysz przitaknył i pośli. Ale za jako dugszo chwila prziszeł zaś sztajger i jich pozdrowiył, jako by jich piyrszy ros widzioł:

- Szczyńś Boże!

Ci sie zdziwiyli i skuli tego niy uodpedzieli. Na to sztajger pyto:

- Camu nic niy godocie?

- Panie sztajger, dyć uôni przed chwilôm sam byli a padali nôm, coby my dali pozôr.

- Co, jo? Dyć jo ida uod waszych kamratôw teros do wos. Ale wiycie co? To był môj kamrat. Tôż weźcie nocynie, a jo wôm dôm inkszo robota. Uoros jak tômpło, to gônek zawalił się do połowy. Sztajger aże struchloł! A tukej druge tômpniyńcie i cołki gônek sie zawalył!

Sztajger to był dobry chop, besto pedzioł do bergmônôw:

- Jo widza, że wy mocie doś! Szychty wôm napisza a wy możecie iś pod szyb i jazda do dôm!

Na drugi dziyń kamraty prziłażôm na szychta, a tu w cechowni sie dowiadujôm, iże jejich sztajger uod wcora je zawalony pod ziymiôm! Tych dwôch bergmônôw drapko jadôm na dôł, coby tego swojigo dobrego sztajgra retować. Robôm drapko, ciynżko a przebiyrajôm łopatami jak diosi. Feścij jak inksi, aże go wydobyli żywego! Na szczyńście nic mu niy było, bo nad niym sztômpli sie połômało masa! I skuli tego był uratowany. Jak dojrzoł tych dwôch, to jich z wielkij radości ściskoł aże ściskoł! I płakoł z radości, iże tych dwôch jego bergmônôw niy uostało zabitych a teroski go retowali! Sztajger jym pedzioł:

- Tego wôm moji rostômiyli bergmôny nigdy niy zapomna! To tyn môj kolega i wos i mje uratowoł!

Tômasz Wrôna

Słownik

a - i, bajtel - dziecko, besto - dlatego, bergmôny - górnicy, bozny - żarty, camu - dlaczego, dać se pozôr - zwrócić uwagę, diosi - diabły, drapko - szybko, dyć - przecież, fes - bardzo, feścij - bardziej, fôrt - precz, daleko, fusbal - piłka nożna, gańba - wstyd, gruba - kopalnia, idzie - można, kamrat - kolega, kamraciyli - przyjaźnili się, katać - czyżby, masa - dużo, nocynie - narzędzia, palant - gra zespołowa, nieco podobna do bejsbola, pochali - rozrabiali, prali - bili, rechtôr - nauczyciel, rostômajte - różne, rostomiyli - kochani, sam - tutaj, skuli - z powodu, sztajger - sztygar, szychta - dniówka, trza - trzeba, uôni - forma za troje, czyli najwyższy wyraz szacunku, za tela - za dużo.