Masorz. Legendy i podania z terenu obecnych Mysłowic

Na Jônowie żyła hańdowni tako Trudzia. Fajno dziouszka, ftoro zowdy była uczynnliwo i pômôgała kożdymu, kômu trza było pômôgać. Staro sômsiadka targała po słodach tasia z kartoflami, to Trudzia ji to zaniysła do dôm. Stary sômsiod tachoł kôukastla z wônglym z chlywika, tysz mu to zaniysła, chociosz było fes ciynszke! A jak koleżanka ze szkoły, ftoro miyszkała u nich we chałpie, była choro, to prziłaziyła do nij i ji uosprowiała, co tam we szkole sie fajnego naucyli. Tako dobro dzioucha ś`ni była.

Ale nojwiyncyj pômôgała w dôma. Bo matka niby wszysko robiyła, ale tysz tela siły ni miała, a trza było poprać, poprzôntać, uwarzić uobiod i iś do sklepu. Nô właśnie. Trudzia zowdy fes rada lotała do sklepu, bo niy ino kupiła towor a zatachała go do dôm, ale jeszcze zowdy se kogo fajnego trefiyła i se ś`niym piyknie pogodała.

Ros matka posłała Trudzie do masorza, ftory przedowoł wuszty, miyso a uowiyńzina. Jak ino prziszła do tego masorza, tyn ji zaros pedzioł, coby niy lotała wele stowu, bo tam sôm utopce. A jak cia dopadnôm, to zaroski utopiôm.

Masorz tysz pedzioł Trudzi, że niydowno prziszeł do niego taki malućki, cerwony synecek. I chcioł kupić miysa. Stoł wele tofle a zaglôndoł na te miyso. Mało tego, zacôn je brać w łapska i uobrocać w kożdo strôna! A masorz przeca był niyrod, jak mu miyso macajôm, bo keby wszyjscy tak robili, to przeca nic z tego dobrego ni może być, pra? Besto tyn masorz pado do tego synka:

- Te, stroć mi sie z tymi łapskami!

A synek nic, jakby nic niy syszoł, ino dali uoglôndo a uobroco te miyso. Tego było jusz za tela masorzowi. Pado mu jusz znerwowany:

- Ciś mi stond pierziński najduchu, podwiyl z kudeł niy uopadniesz!

Ale synek zacon jeszcze barzi macać te miyso. Ino, że noreście masorz kapnył sie, że to utopiec. Spokopiył sie po tym, że tymu synkowi woda z ucha ciurkym kapała! Przelông sie go, ale niy doł nic po sia poznać, ino pado po ros trzeci do synecka:

- Suchej najduchu! Stroć mi sie zaros, bo jak niy, to ci palce urômbia!

Ale synek niy suchoł masorza. Tak masorz zrobiył, jak pedzioł. Zamachnył sie nożym i ciachnył utopkowi po paluchach! Utopek ryknył na cołki gos! Wziôn te urômbane palce i zawołoł do masorza

- Ty mie jeszcze popamiyntosz!

I polecioł.

To wszysko pedzioł Trudzi masorz, jak była u niego kupować miyso na uobiod. Dzioucha sie przelynkła tego, co pedzioł masorz, wziyna drapko towor, zapłaciyła a poleciała gibko z płacym do matki. A w dôma ji wszysko pouosporowiała.

W nocy loło jak z cebra. A rano zaświyciyło fajniste sońce. Pogoda była fajnisto i cołko woda z dyszcza drapko wyschła. Ino na drôdze uostała tako malućko kałuża. Bes ta drôga musioł iś synek uod masorza do szkoły. I wele tyj kałuży tyn nasz istny utopek go dorwoł. Chyciył go z cołkij siły i wziôn go w tyj kałuży utopiył! Tako była jego zymsta na masorzu z Jônowa...

Tômasz Wrôna

Słownik

a - i, chlywik - wolnostojąca komórka na podwórzu, cia - ciebie, ciś - wynoś się, drapko - szybko, fajne - ładne, fajniste - przepiękne, fes - bardzo, ftoro - która, gibko - szybko, kapnył sie - zorientował się, kôukastla - węglarka, kudły - włosy, loło - padał deszcz, lotała - tu: chodziła, macajôm - dotykają, ruszają, najduch - obraźliwe określenie na kogoś rzekomo znalezionego, niyrod - niechętnie, pado - mówi, podwiyl - dopóki, pouosprowiała - poopowiadała, pra - słówko oznaczające potwierdzenie zdania, nieprawdaż, rada - lubiła, chętnie, słody - schody, spokopiył sie - zorientował się, synecek - chłopiec, tachoł - ciężko nosił, trza - trzeba, tasia - torba, tofla - lada sklepowa, uowiyńzina - mięso wołowe, wele - obok, wuszty - kiełbasy, za tela - za dużo, zowdy - zawsze.