Podania i legendy z terenu Mysłowic. Kościôł i karcma na Kympie Bagynioka

Downo, downo tymu, jak sam były same lasy, ludzi było bardzo mało. Ci, co sam żyli, mieli w lasach malućke pola, abo szli na gôn, abo tysz ze siykyrôm chodzowali rômbać drzewo. Ludzie ci miyszkali w małych chałpkach, rozciepanych po wielgich lasach.

Jak sam prziszło krześcijaństwo, to ludzie wybudowali piyrszy w łokolicy kościôł na Klimôntowyj Gôrce w Lyndzinach. Nikaj indzi kościoła sam niy było. Ale ludziska, co miyszkali w lasach mieli do Lyndzin daleko, a bardzo kcieli Pônbôcka czcić, bo Go we wielgi żocy wszyjscy mieli. Besto tysz roz dwa zaczyni łôni godać, coby znojś gôrka i postawić se swôj kościôł. Jak godali, tak zrobili.

W kosztowskich lasach stoła piykno gôrka, ze ftoryj zawdy ludzie wypatrywali czy niy idzie ku nim co złego, abo i dobrego. Nazywali jôm Kympa Bagynioka. Wartko zaczyni wszyjscy nosić z lasa drzewo i dali sie do budowy małego, drzewiannego kościôłka. Wszyjscy byli radzi, że majôm kościôł i czynsto chodzowali sam na msze.

Ale niydugo potym wele kościoła ftoś wybudowoł karcma. Ftosik mioł łeb, bo wiedzioł, że kaj dużo ludzi, tam dobry zorobek. W tyj karcmie szło sie napić wina a nawet piwa. Besto coroz wiyncyj ludzi po mszy w kościôłku łodwiydzało karcma, co wele kościoła stoła. Ale z roku na rok dzioło sie coroz gorzij. Baby szły na mszo, a chopy do karcmy. Farorz z kościôłka na Kympie Bagyniokowyj rzykali z ludziami ło spamiyntanie pijokôw, ale to niy pômogało. Ale było już blank źle, jak za chopami do tyj karcmy zaczyny chodzować baby. Kościôł na Kympie Bagynioka był coroz puściyjszy, a farorz łodprowiali msze już ino z porôma starkami kole łôntorza. Jak łône pomarły, już nikt do kościoła niy szeł, ino do karcmy. Farorz z Kympy tysz coroz wiyncyj siedzioł w Lyndzinach, niż na Kosztowach, bo niy kcioł być sôm.

Ale tysz Pônbôcka zaczyni mierzić ci, co pili zamiast rzykać i dowoł jym roztômajte znaki. A to pierôn szczelił w drzewo kole karcmy, a to wiatry tak wielge wioły, że ściepowały dachy i rozwalały szczechy, a to burze czynsto nawiydzały Kosztowy. Ludzie łobżarci piwym i gorzołôm niy dowali pozôr, że Nojwyższy gorszy sie na nich i nic niy zrobili, żeby zmiynić cosik w swojym życiu i dali popijali gorzoła aże popijali. Tego już Pôn Bôg strowić ni môg i jak w jedna niydziela wszyjscy poszli do szynku ruszył ziymia. Wszysko sie zaczynsło. Ludzie sie zlônkli, ale było już po ptokach, ziymia sie rozstômpiła i karcma wroz z kościołym i niyftorymi pijokami, kerzi niy poradzili uciyc zapodła sie z trzaskym pod ziymia. Tak skôńcył sie kościôł na Kympie Bagynioka, niy chciany przez Kosztowiokôw.

Miyszkańcy Kosztôw byli tysz ukorani za swôj grzych pijaństwa i bez cołke wieki niy postoł na naszyj ziymi kościôł. Dopiyro jak zaczyni rzykać do Matki Boskij ło kościôł, to dockali my sie tego, co stracili jejich przodkowie skiż łożyrokôw.

Tomasz Wrona

Na zdj. zapadający się kościół i karczma na Kympie Bagynioka (rys. Adam Batko)