Historia tramwajów na Śląsku i w Mysłowicach (cz. 4)

Na terenie Mysłowic wyznaczono następujące przystanki tramwajowe: dworzec kolejowy, sąd, kościół św. Krzyża, kąpielisko (chodzi o zasypane wyrobiska popiaskowe kopalni Mysłowice, nazywane Ewald). Przystanek „dworzec kolejowy” był najdalej wysuniętym na wschód w sieci tramwajów górnośląskich.

W czasie budowy linii tramwajowej wygląd placu dworcowego różnił się zasadniczo od stanu obecnego. Pośrodku znajdował się obszerny skwer obsadzony drzewami (ilustracja). Na wysokości poczty rozpoczynała się ul. Pocztowa (obecnie część ul. Powstańców), która prowadziła w kierunku Promenady. Ulica Dworcowa prowadziła pod sam budynek stacji kolejowej, na tym fragmencie zbudowano torowisko i końcowy przystanek tramwajowy vis à vis drzwi wejściowych do dworca. Dzięki takiej lokalizacji funkcjonowało idealne skomunikowanie tramwajów z pociągami. Sytuacja zmienia się w 1914 r., w związku z przebudową placu i likwidacją skweru. Wyrównano wówczas różnicę wysokości pomiędzy ul. Pocztową a fragmentem ulicy Dworcowej przy samym dworcu. Usunięto także tory tramwajowe, a przystanek ulokowano kilkadziesiąt metrów wcześniej. Z chwilą pojawiania się komunikacji autobusowej w końcówce drugiej dekady XX w. i wytyczeniem przystanku autobusowego na tymże placu, miejsce to należało do najlepiej skomunikowanych w regionie.

W 1911 r. magistrat Mysłowic rozpoczął poszukiwanie firm budowlanych w celu budowy linii tramwajowych na nowych trasach. W planach znajdowała się budowa odcinków do Giszowca, tor miał wychodzić z istniejącej linii na wysokości sądu i prowadzić pod mostem w kierunku ul. Mikołowskiej. Długość toru miała wynosić 7 km, koszt 476 tys. marek. Planowano budowę linii tramwajowej do Brzezinki przez Brzęczkowice o długości 4,26 km za cenę 291 tys. marek. Planowano też budowę odcinka do Wilhelminy przez Stawiska. Tor miał mieć długość 3,6 km, koszt 263 tys. marek. Czterokilometrowym odcinkiem planowano połączyć Mysłowice z Radochą (Sosnowiec), koszt budowy oszacowano na 280 tys. marek. Torowisko miało wychodzić z istniejącego toru na wysokości skrzyżowania obecnych ulic Świerczyny i Obrzeżnej Północnej. Na przeszkodzie śmiałym planom stanął wybuch I wojny światowej. Zakładając realizację tych projektów Mysłowice mogły stać się istotnym węzłem tramwajowym w regionie.

Rozkład jazdy z 20 listopada 1920 r. informuje o tym, że trasa Mysłowice-Bytom składała się z dwóch odcinków: Mysłowice-Katowice i Katowice-Bytom. Pierwszy tramwaj wyruszał spod dworca o 5.27, następne o: 6.07, 6.37, 7.07, 07.27 i 8.07, od tego kursu co 40 minut. Ostatni tramwaj wyruszał o 22.07. Odcinek do placu Wilhelma w Katowicach (ob. Wolności) tramwaj pokonywał w 56 minut. Od Katowic do Bytomia tramwaje kursowały co 30 minut. Ostatni tramwaj z Katowic do Mysłowic dojeżdżał pod dworzec o godz. 22.03.

Dariusz Falecki

Na zdj. dworzec, poczta i stacja końcowa tramwaju elektrycznego. Na pocztówce z 1900 r. dobrze widoczny, nieistniejący skwer obsadzony drzewami, który oddzielał dawną ul. Dworcową od Pocztowej