Wielka iluzja na sesji absolutoryjnej

Za nami najważniejszy dzień w roku dla lokalnej władzy – sesja absolutoryjna. Moment wielkiego podsumowania dokonań prezydenta Dariusza Wójtowicza za rok 2025. Jak potoczyły się losy tego spektaklu? Scenariusz był łatwy do przewidzenia. W tej kadencji prezydent sformował w radzie miasta posłuszną większość. Jego „koalicja dwóch ugrupowań” ma proste wytyczne: bez zbędnej dyskusji nacisnąć odpowiedni guzik, podnosząc rączki za wotum zaufania i absolutorium.

Rzeczywistość wygląda jednak zgoła inaczej. Mamy upadający Szpital nr 2, którego strat miasto od lat nie chce pokrywać, choć to przecież miejska lecznica. Mamy finansową zapaść w wodociągach – mimo najwyższych stawek za wodę i ścieki – oraz kolejne rolowanie kredytów. Straszą też pustkami niszczejące budynki komunalne, na których remonty wiecznie brakuje grosza. Ale po co nadwerężać umysł nad systemowymi rozwiązaniami, skoro na drogi można było łatwo zgarnąć czeki z Polskiego Ładu? Łatwiej pudrować rzeczywistość, niż ratować to, co wali się na naszych oczach.

W sprawozdaniu budżetowym za 2025 rok pojawiła się kreatywna księgowość. Regionalna Izba Obrachunkowa (RIO) brutalnie obdarła ten dokument ze złudzeń. Zamiast hucznie ogłaszanego zysku na poziomie 9 milionów złotych, faktycznie mamy deficyt przekraczający 13 milionów! Prezydent kolejny raz naruszył dyscyplinę finansów publicznych, zaniżając wydatki na ZUS i przerzucając je na rok 2026, bo miasta po prostu nie było stać na zapłatę. O tej miażdżącej decyzji RIO prezydent „zapomniał” poinformować radnych od marca.

Do tego dochodzą inne miecze Damoklesa: niezapłacone faktury w Metropolii za autobusy czy wiszący nad miastem zwrot dotacji do Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska za odpady. To pole do popisu dla radnych. O te ukryte długi powinni pytać wszyscy, a nie tylko opozycja – bez względu na hejt, jaki tradycyjnie wyleje się na ich głowy. Wszak w oficjalnej narracji prezydent zawsze ma najlepsze intencje, a za porażki odpowiadają inni. Co z niesmakiem daję pod rozwagę.

Grażyna Haska