Maksymilian Sulik – kolejarz i zasłużony powstaniec. Mysłowiczanie znani i mniej znani (cz. 18)

Artykuł prezentuje sylwetkę ojca profesora Alfreda Sulika. Maksymilian Sulik urodził się 12 października 1898 r. w Słupnej. Jego ojcem był Mateusz, matką Anna. Uczęszczał do szkoły powszechnej w Słupnej, następnie do szkoły handlowej – wieczorowej.

Karierę zawodową Maksymilian Sulik rozpoczął w firmie transportowej słynnego Maxa Weichmanna w charakterze ucznia biurowego. W 1917 r. powołano go do armii niemieckiej. Walczył na froncie zachodnim. W 1918 r. wrócił do Mysłowic. Zatrudnił się w administracji Kolei Rzeszy na stacji Mysłowice.

Z uwagi na przekonania, Maksymilian przyłączył się do polskiego ruchu narodowego w Mysłowicach. Brał udział w występach polskiego teatru amatorskiego. W 1920 r. współorganizował Polski Związek Kolejarzy w Mysłowicach, przez kilka lat był jego sekretarzem. Wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej przygotowującej zbrojne wystąpienie przeciw Niemcom.

W 1921 r. zaangażował się w prace Wydziału Kolejowego Polskiego Komisariatu Plebiscytowego w Bytomiu. Nawiązał kontakty z Zarządem Głównym Związku Kolejarzy w Warszawie. Uczestniczył w szkoleniach na temat ewentualnego przejęcia infrastruktury kolejowej przez Polaków.

Maksymilian Sulik brał udział w strajkach polskich kolejarzy, uczestniczył w obronie polskich kolejarzy przed ich prześladowaniem przez Niemców, co miało miejsce m. in. w Gliwicach i Opolu. Prowadził wraz z grupą kolegów z Mysłowic (Słomka, Knapik, Winczowski) sabotaż niemieckich pociągów dalekobieżnych.

Z uwagi na zaangażowanie w polskim ruchu narodowym, Niemcy przenieśli go karnie do Katowic. Tam został w 1920 r. kilkukrotnie pobity przez niemieckich kolejarzy. Był hospitalizowany. Pokrzywdzony złożył skargę do władz alianckich przy Dyrekcji Kolei w Katowicach. Sprawę rozstrzygnięto na jego korzyść z nakazem powrotu do pracy w Mysłowicach.

Następnie przystąpił do zorganizowania komórki zaufanych osób, które w razie przejęcia stacji Mysłowice przez powstańców śląskich miały zabezpieczyć ruch kolejowy. Tak się stało podczas 3 powstania śląskiego, kiedy polscy kolejarze byli niezbędni podczas transportu pociągami wojska powstańczego i sprzętu w rejon stacji węzłowej Kędzierzyn, gdzie toczyła się tzw. ,,bitwa o tory”. W 3 powstaniu pełnił funkcję zastępcy komendanta stacji Mysłowice.

Po zakończeniu walk był odpowiedzialny za przyjęcie do Mysłowic polskich kolejarzy, którzy przeprowadzili się z Niemiec na polską część Górnego Śląska.

Z uwagi na kwalifikacje został przeniesiony do Katowic. Pracował na stanowisku kierowniczym w biurze finansowym Dyrekcji Kolej Państwowych. Po 1922 r. Wstąpił do Związku Powstańców Śląskich. W II RP zamieszkiwał z rodziną w Mysłowicach przy ul. Katowickiej. Miał synów Zygmunta (1927-1995) i Alfreda (1931-2025).

Prywatnie uwielbiał muzykę operową i klasyczną. Był samoukiem języków obcych. Nabywał książki – kursy języków francuskiego i innych. Słuchał audycji radiowych w obcych językach. Interesował się historią i polityką.

Z chwilą wybuchu II wojny Maksymilian Sulik ewakuował się wraz z pracownikami dyrekcji katowickiej do Przeworska, a następnie do miejscowości Sarny (Kresy II RP). W listopadzie 1939 r. wrócił do Mysłowic. Pozostawał bezrobotnym. Z uwagi na rodzinę imał się prac dorywczych. W 1940 r. udało mu się znaleźć zatrudnienie jako pomocnik zwrotniczego na stacji kolejowej w Oświęcimiu. W następnym roku Niemcy wyrzucili go z pracy na skutek donosu i ujawnionych działań na rzecz Polski podczas powstań śląskich. W latach 1942-1945 pracował fizycznie w hucie Hulczyński w Sosnowcu.

W 1945 r. powrócił do pracy z śląskiej DOKP w Katowicach na stanowisko kontrolera. W 1961 r. przeszedł na emeryturę. Maksymilian zmarł w 1983 r., spoczywa na nowym cmentarzu przy ul. Mikołowskiej.

Artykuł powstał na bazie informacji źródłowych udostępnionych przez MTHJL i p. Bogusława Polaka

Dariusz Falecki