Andrzej Małysiak - hokeista. Mysłowiczanie znani i mniej znani (cz. 9)

Urodził się 30 czerwca 1957 r. w Mysłowicach. Był synem Kazimierza Małysiaka (1936-2016) - hokeisty Górnika Katowice, potem GKS-u Katowice - wielokrotnego mistrza Polski i trenera tej dyscypliny.

Andrzej Małysiak zadebiutował w wieku 17 lat w barwach GKS Katowice, w sezonie 1974/1975. Klub ten był czołową drużyna I ligi hokeja. W kolejnych sześciu sezonach (do 1980 r.) był podstawowym zawodnikiem GKS Katowice. Utalentowany zawodnik był regularnie powoływany do młodzieżowej reprezentacji Polski. Brał udział w Mistrzostwach Europy U-19 w 1976 r. (Czechy) oraz w w Mistrzostwach Świata U-20 w 1977 r. (Słowacja).

W sezonie 1977-1978 został powołany do pierwszej reprezentacji Polski. Był to ciekawy okres w polskim hokeju. Rok wcześniej, w 1976 r. Polska pokonała sensacyjnie ZSRR 1:0. Legendarny mecz rozegrano w Spodku w obecności 10 tys. kibiców, w ramach 43. Mistrzostw Świata. Niestety Małysiak nie grał w tym meczu. W polskiej drużynie występowali koledzy Małysiaka z górnośląskich klubów (Naprzodu Janów, Polonii Bytom). Niestety, w następnych meczach tego turnieju Polska rozczarowała i spadła do poziomu B.

W 1978 r. już jako reprezentant wywalczył awans do poziomu A. Małysiak był uczestnikiem Olimpiady Zimowej w 1980 r. w Lake Placid. Wraz z Wiesławem Jobczykiem i Andrzejem Zabawą byli najlepszymi zawodnikami Polski na tym turnieju. Polacy pokonali Finlandię i Japonię, uzyskując siódme miejsce. Małysiak rozegrał w reprezentacji łącznie 59 meczów, zdobył 16 bramek. W 1980 r. przeszedł do GKS-u Tychy. Na najwyższym poziomie rozgrywkowym w Polsce rozegrał łącznie 422 mecze i strzelił 224 bramki.

Podczas Mistrzostw Świata grupy B rozgrywanych w Klagenfurcie (Austria) postanowił wraz z kolegami z drużyny Justynem Denisiukiem i Bogusławem Majem pozostać w Austrii. Klasowi zawodnicy, nie tylko hokeja, szukali w ten sposób szansy na rozwój kariery. Polska, pogrążona w kryzysie gospodarczym i politycznym ograniczała takie szanse. Na skutek stanu wojennego zawieszono rozgrywki ligi hokeja w kraju. Przez kilkanaście tygodni Małysiak przebywał we Wiedniu, następnie złożył wniosek o azyl polityczny w Republice Federalnej Niemiec. Polski Związek Hokeja na Lodzie wykluczył go z dożywotnim z zakazem gry w kraju.

Po okresie półtora roku przerwy kontynuował karierę w Niemczech. W sezonie 1983/1984 trafił do klubu ECD Iserlohn, w którym rozegrał dwa sezony. Następnie grał krótko w Duisburger SC. W grudniu 1985 r. przeszedł do ERC Ingolstadt. W klubie tym grał przez dziesięć lat na różnych poziomach rozgrywkowych. W klubie był też grającym trenerem. W 1996 r. przeszedł do klubu EC Pfaffenhofen. Tam również udzielał się jako grający trener do 1998 r. W 2002 r. zakończył karierę.

Dariusz Falecki