Pożarniczy Opel Blitz

Przed drugą wojną światową Opel był największym producentem ciężarówek w Niemczech. Do 1930 r. produkowano je w Rüsselsheim am Mein bez określonej nazwy. W październiku 1930 r. rozpisano konkurs. Zwyciężył określnik „Blitz” - błyskawica. W 1935 r. zbudowano z polecenia niemieckiego rządu nową fabryką w Brandenburgu.

Docelowo planowano roczną produkcję ok. 25 tysięcy ciężarówek Opel-Blitz, z przeznaczeniem dla niemieckiego wojska. Opla-Blitz produkowano także na zasadach licencji w fabryce Daimler-Benz w Mannheim. W 1949 r. zakończono montaż Blitzów w Mannheim i przeniesiono do macierzystej fabryki w Rüsselsheim am Mein. Linie montażowe wspomnianej wcześniej fabryki w Brandenburgu zdemontowali Rosjanie i wywieźli do ZSRR. Podwozia Opla służyły pod zabudowę pożarniczą już w latach 20. XX w. Z początkiem lat 30. Opel wprowadził na rynek lekkie ciężarówki o masie 1,2 ton z kabiną zamkniętą. Od 1940 r. rozpoczęto produkcję trzytonówek, głównie na potrzeby Wehrmachtu.

Pożarnicze Ople-Blitz, wyprodukowane jeszcze przed i w czasie wojny, eksploatowano z powodzeniem po wojnie, na co wpływ miały solidne wykonie i mała awaryjność. W 1952 r. wprowadzono do produkcji ciężarówki Opel-Blitz o masie własnej 1,7 t. Model ten zdominował w latach 50. i 60. XX w. rynek samochodów pożarniczych w Niemczech Zachodnich. Stosowano na nich zabudowę pożarniczą typu zamkniętego, podzieloną na przedział dla kierowcy i kilkuosobowej załogi. Solidne podwozia „błyskawicy” sprawiały, że pojazdy te pozostawały na podziałach bojowych nawet do 35 lat, ciesząc się uznaniem strażaków.

Pod koniec lat 50. XX w. firma Magirus poszukiwała podwozia ciężarowego w przedziale od 1,5 do 2 ton, na którym mogłaby seryjnie montować wersje pożarnicze. Magirus rozpoczął współpracę z Oplem. Na podwoziach prowadzono zabudowę zamkniętą w standardowym układzie, tj. z przedziałem dla załogi i z tyłu pudłem na sprzęt. Centralne Muzeum Pożarnictwa posiada w zbiorach pożarniczego Opla-Blitz wyprodukowanego w 1963 r. Historia tej wersji sięga 1959 r., kiedy Opel wprowadził na rynek nowy model o masie własnej 1,9 t, będący następcą wersji 1,7 t. Produkcję seryjną rozpoczęto w 1960 r. W odróżnieniu do poprzednika skrócono kabinę i zamontowano niedzieloną przednią szybę, co zapewniało lepszą widoczność. Pojazd osiągał maksymalną prędkości 95 km/h. Zabudowę pożarniczą na eksponacie z CMP wykonała firma Magirus.

W historii Błyskawicy jest jeszcze jeden ciekawy wątek. Wraz z przemianami politycznymi po 1989 r. gmina Leśnica (woj. opolskie) nawiązała współpracę z gminą Lützelbach w Niemczech. Do Polski zaproszono strażaków z Niemiec. Przy okazji zawodów strażackich uzgodniono przekazanie Opla-Blitz dla OSP Raszowa. Chrzest bojowy „błyskawicy” w Polsce miał miejsce podczas słynnego pożaru lasów w Kuźni Raciborskiej w 1992 r. Opel-Blitz służył w OSP Raszowa do 2003 r. W następnym roku przekazano go do Centralnego Muzeum Pożarnictwa.

Dariusz Falecki