Mysłowicki punkt widzenia. Opowiadania o Leninie

W poprzedniej epoce dzieci musiały czytać „Opowiadania o Leninie”, a w czytankach okazywało się, że człek to mądry, wysportowany, wrażliwy, któremu wszystko wychodzi najlepiej. Tymczasem mysłowiczanom na stronie z końcówką „net” bliźniacze przypowiastki serwuje się w dalszym ciągu.

Nie sposób się nadziwić, że opowiastki o „doskonałym przywódcy”, które wywołują uśmiech politowania, pojawiają się jeszcze współcześnie. Odkryłem, że można się świetnie bawić stosując porównania pierwszego przywódcy komunistycznego Związku Radzieckiego ze współczesnym wielbicielem Fidela Castro, czyli prezydentem Mysłowic. To przednia zabawa, która w deszczowe wiosenne dni może poprawić humor.

Oto pierwszy z brzegu przykład. W opowiadaniu „Jak się Lenin uczył” czytamy: „Lenin uczył się w ten sposób prawie dwa lata. A w ciągu tego czasu przerobił cały kurs uniwersytecki, czyli to, czego inni uczą się cztery lata. Zdał wszystkie egzaminy i uzyskał dyplom z odznaczeniem. A profesorowie tak mu powiedzieli: - Niezwykła rzecz. Więc jak pan mógł przygotować się tak dobrze do egzaminów? Chyba panu ktoś pomagał. Lenin odrzekł na to: - Nie, uczyłem się sam. Wówczas profesorowie zdziwili się jeszcze bardziej. A minister aż rozłożył ręce ze zdumienia. Bo profesorowie i minister nie wiedzieli o tym, że Lenin był nie tylko bardzo mądry i bardzo zdolny, lecz również bardzo pracowity”. Lenin zaskoczył w ten sposób wszystkich niedowiarków, pokazał profesorom i ministrowi, gdzie ich miejsce.

Podobną mądrością wykazał się w czasie ostatniej sesji rady miasta poświęconej górnictwu nasz prezydent ze swadą pouczający swoich dyskutantów, wśród których był profesor uniwersytetu, marszałek senatu, poseł, przewodniczący rady miasta i także profesor uniwersytecki. Choć w tej dyskusji nasz włodarz wypadł zdecydowanie blado i żadnych argumentów zaprezentować nie potrafił, to dzień później na stronie którą zakładał z końcówką net, ukazał się wpis na wzór opowieści o Leninie.

I tak czytamy w tej bajkowej opowiastce: „Gdy w listopadzie 2018 roku został Prezydentem Mysłowic, kasa miejska świeciła pustkami, poważne inwestycje były w sferze marzeń, a na biurku zalegały niezapłacone rachunki. Rodzinne i polityczne układy jak nowotwór zżerały samorząd. Bez większości w Radzie Miasta, z upadającą firmą wodociągową i bagażem ogromnych długów, w dwa lata przeprowadził więcej inwestycji niż jego poprzednik przez dwie kadencje. Okazało się, że Wójtowicz nie jest cudotwórcą, odciął tylko od miejskich pieniędzy lokalną sitwę! Pracuje ze swoimi urzędnikami po 12 godzin, nawet w weekendy, aby nadgonić stracony czas. Jak widać determinacja, ciężka i uczciwa praca w samorządzie opłacają się. Mieszkańcy widzą zmiany, ale przed Mysłowicami jeszcze wiele lat wyrzeczeń”.

Trudno znaleźć większe różnice między charakterami „wielkich przywódców”, radzieckiego i mysłowickiego. Obaj doskonali, nieomylni, wytrwali jak ze stali, tytanicznie pracowici i najuczciwsi z uczciwych, a do tego obaj nad wyraz skromni w tekstach, które napisano na ich zlecenie. Z jednej strony to dość zabawne, z drugiej przykro myśleć, że według kogoś mysłowiczanie mogą łykać tak toporną agitację. Takie wpisy to brak szacunku do mieszkańców, którzy na szyjach przecież nie noszą arbuzów, a mądre głowy. Może prezydent naczytał się w dzieciństwie zbyt wielu opowieści o Leninie i czas odświeżyć księgozbiór?

Taki jest mój mysłowicki punkt widzenia.

Marcin Stroński

Fot. Wikipedia