Pustelnik Jaźnik. Legendy i podania z terenu obecnych Mysłowic

Hańdoni żył se jedyn synek. Wołali na niego Jaźnik, abo w skrôcie Joz. To był fes dobry synek. Zowdy pômogoł uojcom, rod tyż wspiyroł sômsiadôw, a niyros lotoł do miasta, coby wspiyrać biydnych. Wszyjscy mieli uod niego pômoc, a jego uojcowie byli ś`niego dumni. Synek rôs, aże stoł sie ś`niego naprowda urodny chop. Dziouchy za nim lotały, bo kożdo go chciała za chopa.

Aże jednego roku Joz postanowił, co pudzie do klosztoru za fratra zokônnego. I tak poszeł, chocioż matka sie tymu przeciwiła, a uojciec nic na niy godoł. Ale Joz pedzioł matce, że to wolo Bożo i tak musi być. Bo kyjby PônBôcek tak niy chcioł, to by w jego sercu go ku sia niy wołoł.

I tak Joza przijyni do zokonu. A uôn, teros to frater zokonny, dali wspiyroł ludzi, a kożdy, jak to Joz godoł,  był jego familijôm. Zbiyroł jodło do tych, co ni mieli roboty, mył starych ludzi w lazarycie, pômogoł ludziom we chałpach. Pełno wszyndy było Joza, aże pełno. A wiela sie môndrości życiowyj dowiedzioł, jak lotoł do starych, pômogać! Przeca to, co syszoł, uwożoł za wożne i besto to wszysko spamiyntowoł. Bestoż z tego godanio ze starymi, som Joz tyż stowoł sie môndrzyjszy. Ludzie mieli go w coros wiynkszyj zocy. I tak żył z dnia na dziyń a pômogoł wszyskim.

Ale jednego razu Joz pocuł, że PônBôg inaksi do niego godo. Ros to nawet mioł śnik, co som Jezusicek do Joza przepedzioł, że dobrze robił, jak pômogoł ludziom, ale teros mo iś kaś w lasy, na jako pustelnia, i tam wiyść żywot pustelnika, z dala uod ludzi. Mo rzykać a myśleć ino uo PônBôcku. I tak Joz zrobił. Poszeł do swojich sztajgrów i pedzioł, co teros musi robić. Dobrze, że ci byli môndrzi i niy chcieli sie woli Jezusicka przeciwić. I tak Joza puścili we świat.

Dugo Joz łaził po świecie, zanim znod taki kônsek świata, coby założyć hań pustelnia. Tukej za dużo ludzi, hań za dużo marasu i besto kupa kopruchôw, kaj ińdzi zaś niy było wody i trza było jom nosić kupa casu. I  zamias chop rzykać, by lotoł z wodom po cołkich dniach. Aże jednego dnia trefił na taki plac, że aże zawołoł z radości! Piykno rzyka z cystôm wodôm, nauobkoło piykne górki, na ftorych rôsły starodowne drzewa. A gynau prziszła jesiyń, to wszyske miały kolorowe listki. Dymby były brônotne, buki cerwione, brzôski żôłte. A miyndzy nimi sosny a świyrki, ftore miały piykne zielóne asty ze jygłami. I tak Jozowi tyn widok sie spodoboł, że aże mu dych zaparło. I zacôn dziynkować Jezusickowi, że go sam prziprowadził.

Joz doł sie do postawiynio pustelnie. Nojprzôd wykopoł ziymianka, a potym doł sie do stowianio swoji chałpy. Pozbiyroł kamynie, ftore poukłodoł jedyn na drugiym. Coby mu sie to niy rozleciało, to kamynie poklejił glinôm. A potym zacôn rômbać drzewa. I ś`nich postawił fajno pustelnia, kaj móg se rzykać po cołkich dniach. Jak jeszcze murowoł glinôm kkamynie, zawitoł do niego jakisik chop, ftory tamtyndy przełaził. Piyknie go pozdrowił, a jak uobocył, że mo przed sobôm fratra zokônnego, to sie fes uradowoł, bo sam niy było zodnego ksiynżoszka, jak dopiyro na Lyndzinach.

Na drugi dziyń Joz sie zdziwił, bo tyn chop tysz prziszeł, ale już niy sôm. Prziszło ś`nim poruch inkszych. I wszysjcy zacli pômogać stowiać Jozowi ta pustelnia. I tak robota szła roz dwa. Prziniyśli tysz mu trocha zbożo, chleba a miysa, coby borok z tego rzykanio niy pomar!

Ale cos mijoł i tedy uowdy ludzie do Joza zaglondali. Joz niy chcioł, coby lotali kożdego dnia, boby go chyba w tyj pustelni zadeptali, ale tak bes niydziela, to môgli. Nojprzôd ino rzykać. To ci, co ni môgli iś na mszo, prziłazili do Joza na pustelnia i razym ś`nim rzykali. Potym tysz uobocyli, jaki Joz môndry cowiek. I jak mieli jako sprawa, uostuda abo chaja w dôma, to śli do pustelnika sie radzić, coby musieli porobić, coby było dobrze. I tak Joz radził ludziôm, a jego môndroś była wielo dziynka tymu, że piyrwyj godoł ze starymi ludziami, ftorzi dzielili sie swojôm życiowôm môndrościôm. I tak ludzie mieli Joza w coros wiynkszyj zocy. I z tyj zocy przinosili mu jodło i wszysko inksze, co Joz potrzebowoł do żywota. Zdarły mu sie łachy, to mu zrobili nowe na swojich krôsłach w dôma. Wiater potargoł mu dach na pustelni, to chopy prziniyśli słôma i ukryńcili kicoki a dach naprawili. Zachorowoł, to mu baby nanosiły zielo a chopa wylycyły. Zresztôm, jeszcze z casów, jak Joz pômogoł ludziôm w mieście, to trocha na zielach sie znoł, bo sôm niyjednego cowieka wylycył. Ale ludzie tysz sie na lycyniu znali, to môgli Jozowi pômôc. I tak se żyli jedni z drugimi. jak to padajôm dobry z dobrym. Ludzie niy dali Jozowi, coby mu sie cosik złego przitrefiło. Ale tyż pustelnik rod zaglôndoł do ludzi. Bogosławił ludziôm, krzcił jym bajtle, rzykoł za wszyske familije. Kaj ino sie dało, tam sioł dobro miyndzy ludzi. Namowioł do zgody i do tego, coby ludzie byli pobożni. Coby śli do kościoła na Lyndziny abo do Dzieckowic a dziynnie rano, w połednie a wiecôr rzykali.

A jak Joz sie zestarzoł i niy poradził już tak gibko lotać, ino podpiyroł sie krykôm, to ludzie prziłazili wiyncyj do niego. Nerwowało go to trocha, ale wiedzioł, że majóm go w zocy a starajôm sie uo niego fes. Niy wiedzioł ino tego, że ludzie uwożajôm tyn plac, kaj była jego pustelnia za miyjsce świynte. Kyj żył sam świynty cowiek, to jak miało być inaksi?

Lata leciały, a Joz sie fes zestarzoł i jednego dnia pomar. Uo! Baby fes rycały a chopy zrychtowali mu fajny pogrzyb. Wszyjscy z Imielynio a Dzieckowic prziśli go pochować. Tak mieli go w zocy. Kyj ino pochowali Joza, byli tacy, ftorzi przekludzili sie niydaleko pustelnie a postawili se sam chałpy. Godali, że żyjôm tam, kaj żył Joz. A po latach zacli godać, że żyjôm na Jozie. I tak miano uode pustelnika przeszło na cołko uokolica. Uod tego casu godo sie, że to Joz. I tak uostało do teraska.

Tomasz Wrona