Stać z boku? Nie da rady

Piszę ten felieton w szczególnym dla mnie dniu. Właśnie skończyłam 73 lata i pozwólcie, że tym razem będzie coś o mnie. W pomysłach na życie nie myślałam, że kiedyś będę walczyła o prawdę i toczyła batalie o załatwienie ważnych spraw dla mieszkańców Mysłowic.

Bo stać obok i udawać, że wiele spraw mnie nie dotyczy, to dla mnie raczej niemożliwe. Wszak jestem mieszkanką Mysłowic. Traktuję je jak sprawy mojego życia i bardzo chciałabym, żeby wszystko w moim mieście było dobrze poukładane. Żeby miasto rozwijało się jak wiele miast wokół, bym mogła być z niego dumna. Nie chcę ciągle zastanawiać się, jaka jest prawda o moim mieście, a co jest zwykłą manipulacją i często muszę przypominać o trudnej, ale jednak prawdzie.

Co mnie wkurza? Nie chcę i nie mogę milcząco oglądać kolejnego projektu budżetu miasta, który pokazuje nadwyżkę dochodów nad wydatkami, wiedząc, że pieniędzy wystarczy zaledwie na pokrycie wydatków przez pół roku. No, w porywach może do września.

Nie chcę bez słowa przechodzić do porządku nad ulubionym ostatnio przez panią skarbnik miasta tłumaczeniem, że w innych miastach też tak robią. Inaczej mówiąc, że tam też oszukują siebie i wszystkich, planując budżet na kilka miesięcy kolejnego roku zamiast na dwanaście.

Nie mogę słuchać naszego włodarza, że niby mamy wspaniałych, światłych urzędników, którzy dbają o miasto i z dnia na dzień zmieniają jego wizerunek z zaniedbanego na wspaniały. Nawet jeśli udało się wyremontować kilka ulic w mieście, to ciągle straszy 16 hektarów terenu w środku miasta po zlikwidowanej kopalni. I ciągle straszy niszczejący rynek z „ruraparkiem” i historyczne opuszczone od kilku lat kamienice — także te po pożarze — albo zabytkowe budynki zabezpieczone siatką przed odpadającymi cegłami z elewacji.

Nie chciałabym już słuchać podczas sesji lokatorów, których „wyrzucają” ze swoich mieszkań, by wcisnąć ich gdzie bądź. Muszą więc opuścić swoje domostwa albo marznąć, bo — jak w przypadku ul. Powstańców — odpowiedzialni urzędnicy nie zadbali o naprawę kominów. Kominów, które od lat rozpadały się, aż ich używanie stało się niebezpieczne.

A wszystko w tak wzorowo — zdaniem prezydenta — zagospodarowanym zasobie komunalnym. Który podobno został odnowiony i unowocześniony. Mało tego, który ma się wzbogacić o nowe 150 mieszkań wybudowanych za dotacje z BGK, z których inne miasta czerpią już od kilku lat. My dopiero zamierzamy, więc może za kilka lat będą efekty. Może?

Tymczasem, jak się okazuje, mimo publicznie składanych obietnic dla „przesiedleńców” z ul. Powstańców, od miesiąca udostępniono zaledwie 6 mieszkań z potrzebnych 16 — tu dla zagrożonych brakiem ogrzewania rodzin. Pozostałe mieszkania to zaledwie obiecane lokale, które trzeba wyremontować i nie wiadomo kiedy zostaną udostępnione do zagospodarowania.

Dlaczego? Bo w tym rzekomo wspaniale zadbanym zasobie komunalnym w szybszym tempie rosną ilości tzw. pustostanów, na których remonty nie ma w mieście pieniędzy, niż bezpiecznych wyremontowanych kamienic. A przecież zapewnienie mieszkań komunalnych słabo sytuowanym rodzinom, to obowiązek gminy. Także u nas. Czy wobec takich faktów da się stać milcząco?

Nie chcę też udawać, że wierzę w kolejne prezydenckie obietnice bez pokrycia, bo takich pod władzą obecnego włodarza słyszałam szczególnie dużo. Zatem dopóki nie zobaczę konkretnych działań i zabezpieczonych pieniędzy na ostanie lajfowe obietnice prezydenta, będę przy każdej okazji przypominać Wam o „bajkowych opowieściach” naszego włodarza.

Zwłaszcza że zamiast oczekiwanych dotacji na kolejne projekty, miasto czekają milionowe zwroty nieprawidłowo wykorzystanych dotacji, otrzymanych z funduszy środowiskowych. Jak choćby te związane z kwestionowanym zagospodarowaniem niebezpiecznych odpadów z Brzezinki czy nieprawidłowo przeprowadzonym przetargiem na remont budynku przy ul. Robotniczej 21. Decyzja w tej sprawie już jest.

Tymczasem najnowsze lajfowe obiecanki były o tym, jak to wspaniale będzie wyglądał Trójkąt Trzech Cesarzy, jak powstanie wspaniały ciąg historyczny miasta od Parku Zamkowego po Promenadę i wyremontowaną Przewiązkę z budynkiem dworca kolejowego. A wszystko po to, by uzasadnić pomysł na przejęcie dworcowego budynku na stan miasta!?

Podobnych bajek, mrzonek, półprawd i mijania się z prawdą jest więcej. Pewnie wielu z was ma tego świadomość. I mając już tyle lat, myślę tak sobie. Mogę zrozumieć szefową odpowiadającą za mieszkaniowy zasób komunalny. Wszak to nie jej miasto, nie mieszka tu i zwyczajnie nie czuje tego, co robi. Eksperymentuje na papierze i przekonuje prezydenta do tych nietrafionych wizji, po których dla mieszkańców pozostaje coraz mniej mieszkań, a coraz więcej ich niszczeje.

Ciągle jednak nie potrafię zrozumieć obecnego prezydenta, który nie tylko się tu urodził i wychował. Od lat sprawował funkcję radnego i to nie za przysłowiową czapkę śliwek. Przez ponad 20 lat opowiadał mieszkańcom, jak to miasto trzeba stawiać na nogi.

I kiedy dostał szansę i może to robić, to zwyczajnie ściemnia, bo tylko to skutecznie potrafi robić. Czy zatem czeka mnie daleka droga, kiedy to ujrzę miasto moich marzeń?

Co daję pod rozwagę.

Grażyna Haska