Po porannej kawie. Łubudubu, łubudubu…

To zapewne znany wam wątek z kultowej komedii z czasów PRL-u „Miś” Stanisława Barei. To, że ostatnio cofamy się do tamtych czasów w wielu dziedzinach życia, na nikim już nie robi wrażenia. To, że nasz prezydent usiłuje stwarzać wrażenie ludzkiego zaprzyjaźnionego z nami pana, wszyscy wiemy ze spotkań na żywo na jego Facebooku.

Tymczasem... niespodzianka. Rzekomo zbratany z ludem prezydent „Darek”, jak się czasem przedstawia, odciął się od ludu drzwiami sekretariatu zablokowanych domofonem oraz zamkiem na karty chipowe. Po co? Rozumiem, że musi uważać, by nie złapać koronawirusa. Mieszkańcy zatem nie mają szans zarazić prezydenta. No, ale urzędnicy i tak mogą wejść, więc po co ta blokada?

Pracownica sekretariatu wyjaśnia, że w tych pomieszczeniach są ważne dokumenty, które nie mogą tak sobie leżeć bez nadzoru. Jak rozumiem - do tej pory - tak ważnych dokumentów w sekretariacie i prezydenckich pokojach wymagających nadzoru nie było. Te wymagają więc dodatkowego zabezpieczenia, choć sekretariat ma obsadę liczniejszą, niż to bywało za poprzedników, a dokumenty zawsze są pod tzw. okiem.

A może jednak głównym powodem zamontowanych urządzeń jest zapewnienie dyskrecji i spokoju oraz poczucia bycia u siebie nowemu wiceprezydentowi? Wszak będąc doradcą wojewody, na porządku dziennym miał kontakt z tak zabezpieczonymi gabinetami przed dostępem osób z ludu. Bo przecież teraz prezydentom potrzeba wyjątkowego spokoju. Teraz w nowym składzie trzeba w szybkim tempie znaleźć brakujące w budżecie pieniądze, żeby skorzystać z tych od premiera. A czasu mało. Potrzebne będzie nadzorcze działanie na wzór komisarza, w którego rolę – jestem o tym przekonana - znakomicie wcieli się narzucony przez wojewodę wiceprezydent.

Najważniejsze jednak, że jakiś mieszkaniec może sobie stanąć przed domofonem sekretariatu i wyrazić swoje krytyczne uwagi na temat prezydentów. Na przykład wedle metody wypracowanej przez trenera Jarząbka, czyli coś takiego: „Choć kręci, jak się kręci, niech nam żyją prezydenci!” Co daję pod rozwagę.

Grażyna Haska