Reklama

Legendy i podania. Bajtel z kwiotkym

Portal CtMyslowice.pl

04/09/2021 16:34

Downo tymu, tak downo, że żodyn jusz niy bocy, kyj to było, był ksiôża raciborski, ftory rod na gôn jeździł. Aże w jego ksiynstwie było moc lasôw, to rod w nie sie zapuszczoł. Niy sôm. Jeździli ś`niym grofy i wojoki, ftorzi jich wachowali. Ksiôża rod jeździł na sôm kroj swojigo landu, w lasy nad samôm Przymsôm. Była to rzyka, ftoro była granicôm ziymie, co noleżała do ksiôży. Tam było wtyncos mało wsi. Inoś Lyndziny a Krasowy. Za to były fajniste lasy. A w tych lasach bardzo fajno dziko gowiydź. A to bobery toplały się nad rzykôm, a to dziki, a to zubery, sorki, jelynie. Nawet tury się trefiały. Bestôż ksiôża tukej zaglôndoł, a do dzikij gowiedzi szczyloł.

Była ros familijo. Uojciec, matka i mały bajtel. Niy było do nich placu w jejich wsi, bestôż pośli w świat, szukać nowyj chalpy do sia. Tak śli i śli, aże natrefili na rzyka, co się Przymsa nazywo. Podug tyj rzyki śli i se myśleli, że trefiôm na jako wieś, coby mogli w nij postawić chałpa i żyć. Ale na żodno niy trefili. Jak nastowoł wiecôr, zodli leśno polana, ftoro była niydaleko rzyki. Kcieli uwarzyć cosik do jedzynio i se dychnôńć, a potym iś spać, bo rano trza było puścić się w dalszo droga. Matka posadziła bajtla na kupce suchyj trowy i mu przikozała, coby się stônd niy ruszoł, bo idzie z uojcym zbiyrać drzewo na sobôtka i jeszcze znojś cosik do jedzynio. Wraziła mu tysz do rynki taki fajny kwiotek, ftory se rôs niydaleko, coby bajtel mioł się cym bawić. I pośli. Chop zbiyrać drzewo, a baba jagody i grzyby do jedzynio. Chop tysz chycił jednego hazoka na wieczerzo.

Tak sie poskłodało, że w tym lesie był na gônie racibowski ksiôża. Jusz sie poleku robiło późno i boł się, że chned zacznie się mrocyć. Ale jak mioł jusz wrocać, dojrzoł piyknego jelynia. Puścił się za nim, bo go kcioł uszczelić z łuku. Ale jelyń gupi niy był. Jak uobocył, że do niego szczylajôm, zacôn uciekać. A za nim ksiôża! Jelyń drapko przelecioł bes polana, ale ksiôża jak na nia wjechoł, to stanył jak wryty. Patrzy, a sam na środku bajtel bawi sie kiotkiym. We środku lasa! Widzioł świat! Ze zdumiynio wrzasnył:

Reklama

-Dziecko widze!

Zdziwiło to grofôw, ftorzi jechali zdalsza. Zdoło jim sie, że sie przesyszeli. Jedyn zawołoł:

-Co padocie, nasz ksiôżo?!

To ksiôża pedzioł zaś, jusz gośnij, coby jego kamraty syszeli:

-Dziecko widze!

-We środku lasa? Ni może to być! Skônd by sie wziyno?

Ale jak wjechoł na polana, to się sôm przekônoł, jako je prowda. I tysz był zdziwiony, jak uobocył bajtla.

Uojcowie bajtla byli poblisku. Zbiyrali drzewo i jagody z grzibami na wieczerzo. Uoros usyszeli, jak leci ciynżki jelyń, bo się to po lesie niesie uokropnie. A potym jeszcze jak konie wparzyły na polana i jakoś godka uod chopôw. Tôż drapko sie puścili lecieć na polana, kaj uostawili swojigo bajtla. Uobocyli zdziwiônego ksiôży i jego grofôw, ale jejich bajtel bawił sie spokojnie kwiotkiym. Na jich widok jedyn z grofôw podjechoł, dopytać, fto uôni sôm? Tôż mu uodpedzieli, że sôm uojcami tego bajtla i szukajôm placu, kaj by se môgli postawić chałpa i żyć.

Reklama

Jak to usyszoł ksiôża, to zezwolił jym na tyj polanie postawić chałpa i miyszkać, a potym wyrômbać trocha lasa i zrobić pola. Ale jym pedzioł, że nowo wieś majom zamianować tak, jak uôn wrzasnył na widok, jaki uobocył na polance. A uobocył bajtla i besto zawołoł „Dziecko widze!”. I tak by kcioł nazwać ta osada. I uod tego czasu wieś je mianowano Dzieckowice. A na dodatek na pamiôntka tego trefu ksiôży z bajtlym w Dzieckowicach je herb, a na nim bajtel, ftory się bawi kwiotkym. Taki to był owocny gôn. Zamias jelynia, ksiôża mioł nowo wieś…

Powieczerzali razym, a potym ksiôża wrôcił do swojich…

Reklama

Tomasz Wrona

Słowniczek

Bajtel- dziecko

Kyj- kiedy

Bocyć- pamiętać

Ksiôża- książę

Moc, mocka- w dużej ilości, dużo

Rod jeździł- lubił jeździć

Grofy- htabiowie

Wojoki- żołnierze