E. Wilimowski - legenda górnośląskiej piłki nożnej (cz. 1)

Ernst Otton Willimowski (w oryg. pisowni) przyszedł na świat 23 czerwca 1916 r. w Katowicach. Matka nazywała się Pauline Florentine Pradella. Istnieją dwie wersje co do osoby ojca późniejszego piłkarza.

Pierwsza mówi, że ojciec nazywał się Ernst Roman Willimowski i urodził się w 1896 r. w Chorzowie, zginął na froncie I wojny światowej. Druga wersja mówi, że młody Ernest przyjął nazwisko Wilimowski od ojczyma, który prawnie ustanowił opiekę nad dzieckiem w czerwcu 1929 r.

W 1922 r. Katowice zostały przyłączone do Polski. Ernest rozpoczął naukę w polskiej szkole powszechnej. Pierwsze kontakty z piłką nożną miały miejsce na Emmastraße (Francuska) w Katowicach, gdzie mieszkał z matką. Ulica była miejscem gier i zabaw. Nie było mowy o prawdziwej skórzanej piłce, dzieci z Francuskiej kopały szmacianki wykonane ze starych szmat związanych sznurkiem. Wilimowski, jako najmłodszy z drużyny ulicznej, stał na bramce utworzonej z kamieni lub części garderoby. Młody Ernest nie był zadowolony z pozycji bramkarza, marzył o strzelaniu bramek. Na przeszkodzie w awansie stali starsi koledzy i brak odpowiednich butów. W podwórkowej drużynie z ul. Francuskiej grał też Otto Jan Riesner – późniejszy zawodnik Garbarni Kraków i reprezentacji Polski (Riesner zdobył w 1931 r. mistrzostwo Polski z Garbarnią).

Wilimowski i Riesner trafili do juniorów 1.FC Katowice. Klub powstał w 1905 r. i zrzeszał Górnoślązaków niemieckiego ducha. Był klubem sportowym mniejszości niemieckiej na polskiej części Górnego Śląska. W 1932 r. Wilimowski jako szesnastolatek zdobył stałe miejsce w drużynie juniorów 1.FC Katowice. Powołano go do reprezentacji Katowic na mecz przeciwko reprezentacji Królewskiej Huty. Tam zauważyli go działacze Ruchu Wielkie Hajduki. Wilimowskiemu zaproponowano przejście do Hajduk. Ruch zapłacił za transfer klubowi z Katowic 1.000 złotych oraz zobowiązał się do rozegrania dwóch meczy towarzyskich z 1.FC. Po ukończeniu 10. klasy gimnazjum klasycznego w Katowicach (ob. III LO im. Mickiewicza), Wilimowski rozpoczął praktykę kupiecką w drogerii. Miłość do piłki nożnej zwyciężyła i młody Ernest zrezygnował z dalszej edukacji. Co ciekawe, Wilimowski grał równolegle w piłkę ręczną i hokeja na lodzie w klubie Pogoń Katowice, uprawiał również narciarstwo.

Po przejściu do Ruchu Wielkie Hajduki wpisano Wilimowskiego na etat gońca w wydziale blachy grubej Huty Bismarck. W 1933 r. Ruch Wielkie Hajduki zdobył pierwsze w swojej historii mistrzostwo, jeszcze bez Wilimowskiego. Popularny „Ezi” zadebiutował w Ruchu 2 stycznia 1934 r. w meczu przeciwko AKS Chorzów. Tym samym znalazł się w doborowej jedenaste. Grał na lewym skrzydle u boku m.in. Teodora Peterka – reprezentanta Polski, Edmunda Giemsy i Gerarda Wodarza. Po koronę mistrza sięgał w kolejnych sezonach do 1939 r., z przerwą na 1937 r. (III miejsce). Wilimowski wyrósł wkrótce na lidera drużyny.

Dariusz Falecki

Na zdj. drużyna juniorów 1.FC Katowice, 1925 r. Pierwszy od prawej klęczy Ernest Wilimowski