Prezydent i jego…

„Źle się dzieje w państwie duńskim” — takim cytatem z „Hamleta” skwitowałabym obecną sytuację w naszym samorządzie. Tu, bez rzetelnej dyskusji nad podejmowanymi decyzjami, sprawy z góry są przesądzone, a decyduje o nich „grupa trzymająca władzę”. Bo w samorządach, kosztem dobra mieszkańców, niepodzielnie rządzą polityczne sympatie.

No, bo jak się zwiążesz z władcą, to potem nie chcesz się mu narazić, bo możesz stracić intratne stanowisko, które masz dzięki niewolniczemu poddaniu się woli szefa. No albo szef pozbawi stanowiska najbliższą ci osobę. Takich radnych mamy całkiem sporo, zwłaszcza w prezydenckiej koalicji. Wprawdzie są tam i radni bez takiego uzależnienia, ale to naprawdę jednostki.

Nie chcę powiedzieć, że to tylko mysłowicka przypadłość, ale u nas chyba szczególnie dokuczliwa. Mówię tak, bo obserwuję posiedzenia komisji. Ba… nawet w nich aktywnie uczestniczę i mam przekonanie, że brak rzetelnej dyskusji na argumenty pomiędzy radnymi poszczególnych opcji politycznych, to właśnie skutek rozwiązań narzuconych wcześniej przez władcę. W naszym przypadku prezydenta miasta, który często spreparowanymi obietnicami przekonuje „swoich” radnych czy tych nadmiernie ciekawskich, także swoich. 

Mieszkańcy wprawdzie podnoszą sprawy, domagając się ich załatwienia, ale na wsparcie ze strony prezydenckich radnych raczej nie mogą liczyć. Tak było w sprawie skreślonej inwestycji budowy hali dla szkoły specjalnej, rzucaniu kłód pod nogi Inicjatywie Uchwałodawczej w sprawie autobusu. Tak się też stało przy proteście w sprawie sprzedaży terenów przy ul. Partyzantów czy Robotniczej, a także sprawie odwodnienia Krasów, o co niemal z uporem maniaka walczy jedna z mieszkanek dzielnicy. Dwunastu radnych zaledwie się przygląda tej walce, nie wspierając mieszkańców, a zagłosowali, jak im nakazano, by nie podpaść prezydentowi.

Mieszkańcy mogą liczyć jedynie na wsparcie radnych opozycyjnych, wolnych od takich zależności. No, ale tym razem to zbyt mało, by być pewnym, że szala przechyli się w ich stronę. Zatem tym bardziej ważne jest skupienie uwagi radnych na walce dużej grupy mieszkańców Brzęczkowic o ich zielony zakątek, który nazywają lasem. Powołali komitet Obywatelskiej Inicjatywy  Uchwałodawczej, sprawą zainteresowali regionalne media i przychodząc na komisje gospodarki i finansów, spotkali się z przeświadczeniem, że sprawa jest już przesądzona. Że nie ma o czym gadać.

Przyglądając się zachowaniu wielu członków obu komisji, trudno było nie zauważyć, że większe zainteresowanie w nich wzbudzały ekrany ich telefonów czy towarzyskie pogawędki, niż wsłuchiwanie się w argumenty, z którymi przyszli do nich mieszkańcy. Wprawdzie jednostki z tej grupy podjęły dyskusję, ale okazało się, że słabo znali teren przeznaczony do sprzedania i informacja o rosłych drzewach czy obronnych bunkrach wzbudziła spore zdumienie.  A przecież wcześniej nikt z nich nie zapytał mieszkańców o zdanie, nie przyszedł podyskutować, gdy licznie gromadzili się na terenie lasu, gotowi do przedstawienia swoich racji. Dlaczego? Bo bali się kłopotliwych pytań? A przecież w demokracji takie zaangażowanie trzeba sobie cenić, bo to dziś rzadkość.

W sprawie sprzedaży brzęczkowickiego lasu wielu mieszkańców publicznie wręcz zadawało pytania, dlaczego potrzeby jakiegoś developera są ważniejsze niż potrzeby mieszkańców? A determinacja prezydenta zmierzająca do sprzedaży tego terenu właśnie na jego – developera życzenia – jest tak ogromna? A przecież tym terenem nikt z rządzących wcześniej się nie interesował od tylu lat, że zdążył na nim wyrosnąć piękny las.

Co daję pod rozwagę.

Grażyna Haska