Komisja na niby?

Była obiecana specjalna komisja, która miała na nowo przeanalizować zasady sprzedaży mieszkań komunalnych w ogóle, a z bonifikatą do 80 procent w szczególności. Miało zostać wypracowane rozsądne podejście do tego prezydenckiego pomysłu tak, by zapewnić gminie choć minimum korzyści.

I nie mówię tu o zgromadzeniu kasy w wysokości zaledwie 10 procent potencjalnej wartości sprzedawanych mieszkań ani o tym, że dziś w tej budżetowej bryndzy każda złotówka się przyda. Mówię o takich korzyściach, jak choćby całkowite pozbycie się wpłat na fundusz remontowy wspólnot tam, gdzie mieszkania chcemy sprzedać. Mówię też o tym, by nie zatrudniać do obsługi takich wspólnot kominiarzy czy nie wymieniać w tych wspólnotach okien oraz by całkowicie zapomnieć, że musimy mieć w MZGK urzędnika, który będzie chodził na wspólnotowe zebrania, czy prowadził dokumentację takich mieszkań i ich najemców. Wszak o takich m.in. uciążliwościach i wydatkach z tym związanych opowiadała dyrektor MZGK podczas sesji, gdy przekonywała radnych do wyprzedaży gminnego majątku.

Tymczasem o komisji ani słychu, ani widu. Wnioskodawca jest pewnie zadowolony, że jego wniosek o powołaniu komisji radni łyknęli i niczym Piłat umył ręce od tematu. A od skutecznego złożenia wniosku upłynęło już ponad trzy tygodnie cennego czasu. Przy tym - jak się wydaje, pozostali radni też czekają na dalsze kroki z tym związane. Nie wiadomo tylko, kto ma je wykonać - przewodniczący rady miasta czy prezydent - i jak zrobić to skutecznie. A jeszcze zmieścić się w czasie, zanim proponowany prezydencki wariant stanie się faktem, to już nie lada problem.

Myślę, że na prezydenta - by powołał taką komisję - nie ma co liczyć, bo w porządku obrad już czeka powtórka z tematu. Prezydent natychmiast po kwietniowej sesji, na której projekt upadł, złożył kolejny. Jota w jotę taki sam. Widać, że temat jest dla niego ważny, bo a nuż ktoś z radnych się wyłamie z grupy, zmieni zdanie czy uzna, że każdy, choć najmniejszy kawałek kiełbasy wyborczej, wart jest sprzeniewierzenia się zasadom dbałości o miasto.

Przypominam tylko, że wynik kwietniowego głosowania wynosił 9 za, 9 przeciw a 2 radnych wstrzymało się od głosu, zatem szanse na prezydenckie rozwiązanie jest całkiem spore. A przy tym to sesja absolutoryjna i wydawać by się mogło, że ważniejszym tematem jest głosowanie nad wotum zaufania dla Wójtowicza czy udzielenia mu absolutorium.

I szkoda, by tak się stało, bo zebrane w ten sposób pieniądze kolejny raz wpadną w budżetową dziurę, bez widoków na lepszą przyszłość miasta.

Mam jednak nadzieję, że przynajmniej znaleźli się radni, którzy poprosili dyrektorkę MZGK o dodatkowe dane, by było co analizować i by wnioski z tej analizy wybrzmiały podczas debaty nad tym projektem tak mocno, że chory projekt przepadnie.

Tymczasem, przyglądając się temu i podobnym działaniom mysłowickiej władzy obu szczebli, przypomina mi się taka stara piosenka o rybach, żabach i rakach, oparta na wierszu Brzechwy. Otóż czując rychłą zagładę, zwierzęta te uznały, że trzeba zacząć się ratować. - Zacznijmy budować mosty - rzucił rak, którego pomysł wszyscy ochoczo podjęli. „Tylko cóż, kiedy ryby budowały tylko na niby, żaby na aby, aby, a rak byle jak” - mówił za każdym razem refren tej piosenki, kiedy rozpoczynała się realizacja tego i kolejnego pomysłu. Finał piosenki jest bardzo smutny, acz pouczający.

Co daję pod rozwagę.

Grażyna Haska