Historia rzemiosła w Mysłowicach (cz. 9, ostatnia)

W 1861 r. powstał cech szewców i cholewkarzy. W 1922 r. skupiał 90 członków. W 1931 r. cech poświęcił nowy sztandar z polskimi napisami. Czołowym działaczem w tej branży był Paweł Zingler, zasiadający w zarządzie od 1929 r.

Do znanych szewców w Mysłowicach należeli: P. Zingler z zakładem przy ul. Modrzejowskiej, T. Drynda przy ul. Katowickiej, W. Kula przy ul. Polnej, T. Wołoch przy ul. Leśnej, P. Habryka przy ul. Bytomskiej, Brener przy ul. Polnej, J. Brzęk przy ul. Towarowej, Cinalski przy ul. Piaskowej, A. Franecki przy ul. Oderskiego, R. Poralla i J. Fajner przy ul. Bytomskiej. Zakład szewski prowadził w Chełmie Wlk. przy ul. Kościelnej W. Makosz. W Brzezince działali A. Matlachowski i L. Zielniok, w Kosztowach A. Kossowski. Na przestrzeni lat 1902-47 cech wyszkolił 380 uczniów. Po 1945 r. w zarządzie cechu zasiadali Wojciech Morkisz, St. Moska i Piotr Gajewski.

W 1866 r. powstał cech rzeźników. W czasach pruskich do znanych rzeźników należeli: Schablitzki, Kantner, Fröhlich, Höflich, Winterstein i Orgler. W latach 1913-14 przewodniczącym cechu był Wróbel, w latach 1915-23 Paweł Walczuch. W 1923 r. cech skupiał 95 członków. W 1926 r. świętował 60-lecie wraz z poświęceniem nowego polskiego sztandaru. Lata świetności nadeszły wraz z budową Centralnej Targowicy. Duża ilość surowca sprawiła, że miejscowi rzeźnicy posiadający pierwszeństwo zakupu produkowali wspaniałe smakowo wędliny. W Mysłowicach działało ponad 30 sklepów mięsnych. Wyroby wędliniarskie produkowali i sprzedawali m.in.: Adamaszek, Badrian, Figiel, Foltyn, Hannok, Kasperkowicz, Kokott, Kotyrba, Olszowski, Szablicki, Sośnierz i Walczuch. W narzędzia rzeźnicze zaopatrywał miejscowych specjalistyczny sklep A. Cibisa przy ul. Krakowskiej.

Do 1929 r. mysłowiccy fryzjerzy należeli do cechu w Katowicach. 25 marca 1929 r. powołali samodzielne stowarzyszenie na czele z Antonim Rulczyńskim, Janem Ruśniokiem i Franciszkiem Koniecznym. W pierwszym roku cech skupiał 28 członków, ok. 1930 r. - 60. W 1929 r. cech poświęcił sztandar. Rozwój cechu skutkował założeniem klasy fryzjerskiej w mysłowickiej szkole dokształcającej. Cech organizował kursy ondulacji wodnej, żelazkowej oraz barwienia włosów.

W okresie międzywojennym prowadzili zakłady fryzjerskie: Fr. Konieczny przy ul. Piaskowej, Marian Rulczyński przy ul. Modzejowskiej, Wiktor Krzanowski przy ul. Bytomskiej, Paweł Berger przy ul. Bytomskiej, R. Brudniok przy ul. Mickiewicza, H. Morawa przy ul. Pszczyńskiej, M. Oleś przy ul. Bytomskiej, J. Pachel przy ul. Piaskowej, J. Ruśniok na rynku, A. Sobota przy ul. Krakowskiej, Teichgräber przy ul. Pszczyńskiej i A. Wilim przy ul. Bytomskiej. W 1939 r. cech zlikwidowali Niemcy. Kilku członków znalazło się w obozach koncentracyjnych i na robotach przymusowych. Po 1945 r. działalność cechu wznowili Marian Rulczyński, Wiktor Wesołowski i Leon Muszalski. Starszym cechu został Bolesław Lerczak.

Dariusz Falecki